• 06.03.2021 02:01

Մեզ ստիպեցին` Լևոն Տեր-Պետրոսյանի հրամանով հետ քաշվել.Հեթանոս Տիկոն բացահայտում և կոչ է անում

отadmin

Июл 22, 2020

Ազատամարտիկ, «Գվարդեական աստղ» միջազգային կազմակերպության «Ռազմական հայրենասիրական բլոկ»-ի պրեզիդենտ Տիգրան Գրիգորյանը (ՀԱԲ-ի կոմս, Հեթանոս Տիկո) Kommersant.am-ի հետ զրույցում նկատեց, որ ՀՀ-ն պետք է ունենա երկկողմանի  զինվորական համաձայնություն այն պետությունների հետ, որոնց մենք համարում ենք դաշնակից (Իրան, Ռուսաստան, Չինաստան, ԱՄՆ և այլն):

Տիգրան Գրիգորյանը իր պատերազմական փորձն ու տարիների ընթացքում ձևավորած տեսակետները համադրելով պատասխանեց իրեն ուղղված հարցերին.

-Սահմանային արտակարգ իրավիճակը հերթական խաղարկային տեսարանն էր ագրեսոր Ադրբեջանի կողմից, թե՞…

-Իմ խորին համոզմամբ. այս վերքը,  որ մենք ունենք արդյունքն է ` 1994 թվականի այսպես կոչված`  խաղաղությանը,  որ մենք չկնքեցինք զինվորական տերմինալոգիայով,  այսինքն մեզ հայտարարված էր պատերազմ` 1989 թվականից : Մենք էդ պատերազմից դուրս ենք եկել ,որպես հաղթող ու մենք կարող էինք Բաքու գնայինք, բայց մենք չգնացինք: Վերջերս Լևոն Տեր-Պետրոսյանը իր հարցազրույցներից մեկի ժամանակ ասաց, որ եթե նույնիսկ Բաքու գնայինք ու կապիտուլյացիայի հայտարարեինք, մենք դա չէինք մարսի: Եթե էն ժամանակվա առաջին դեպքը ունի նման մտածելակերպ մինչ այսօր, ուրեմն մենք հեղափոխություն չենք արել: Ոչ թե պետք է հեղափոխություն արվի բոլշևիկների նման, այլ պետք է կատարվի հեղափոխություն մեր ուղեղներում: Մինչև դա չկատարվի, մենք ոչինչ չենք հասկանա:

Արցախյան ազատամարտում իր տեսակով կայացած Հեթանոս Տիկոն ի՞նչ է կանխատեսում

-Կա զինվորական պարզ բանաձև. պատերազմը ավարտվում է երկու պարագայում, 3-րդ պարագա գոյություն չունի: Առաջինը` ակտ կապիտուլյացիայի. Հասնում ենք թշնամու մայրաքաղաք և ստիպում ընդունի մեր յուրաքանչյուր քմահաճույքը: Երկրորդը` մանր պատերազմ, որի կողմերից մեկը հանձնվում է և ստորագրվում է խաղաղության պայմանագիր: Մենք ո՛չ նա ենք արել, ո՛չ էլ նա, էն դեպքում, երբ մենք ՀԱԲ-ի ջոկատները Նախիջևան մտել էին ու ազատագրել տարածքը, բնիկ ժողովուրդն էլ փախել էր Պարսկաստան կամ Թուրքիա ու ոչ ոք չէր մնացել: Մեզ ստիպեցին էԼևոն Տեր-Պետրոսյանի հրամանով հետ քաշվել: Էսօր Նախիջևանը գրավելը երևի ավելի դժվար է, քան Գանձակը կամ Բաքուն:

Մենք պետք է հասկանանք մի էլեմենտար բան. Ադրբեջան պետություն գոյություն չունի, դա ակնհայտ Թուրքիայի անկախ տարածք է: Թուրքիան, օրեր առաջ,  Սուրբ Սոֆիա տաճարը հայտարարեց,  որ մզկիթ է դառնում, այսինքն ինքը հայտարարեց, որ մենք Օսմանյան Թուրքիան ենք, հետևաբար Ադրբեջանը օսմանյան տարածք է:

 Մեր խնդիրը ինչումն է, եթե մենք ունենային ազգային պետականություն, մենք պետք է հռչակեինք, որ տալիս ենք ազատություն Կովկասի և Անդրկովկասի բնիկ ժողովուրդներին և ապահովեինք իրենց համար ապրելու միջոցներ կամ միացնեինք մեր երկրին` իրենց ազգային իրավունքները հաշվի առնելով:

Մենք պետք է ունենանք ազգային պետություն, ոչ թե գավառային մտածելակերպով, այլ աշխարհակալ մտածելակերպով, միայն այդ դեպքում մենք կունենաք դաշնակիցներ և հարգանք ու պատիվ, այսինքն պետք է մենք ազատություն տանք Կովկասի ու Անդրկովկասի, Թուրքիայի ու Ադրբեջանի տարածքներում բնակվող ազգերին: Այսօր Ադրբեջանի տարածքում ապրում են թալիշներ, թաթեր, լեզգիններ, եզդիներ, քրդեր, հազար ու մի ազգ կա: Մենք նրանց բոլորին կարող ենք տալ ազատություն ու անկախություն ու նրանք կդառնան մեր դաշնակիցները, իսկ Ադրբեջանը ու Թուրքիան պետք է գնան այնտեղ, որտեղից եկել են, այդ տարածքներում հայեր են ապրել ու դա մերն է, բայց մենք այսօրվա մտածելակերպով չենք կարող: Մենք էդ Սևաբլուր կոչվածը գրավել ենք, բայց դիրքավորվե՞լ ենքայնտեղ, հայկական դրոշը ծածանվում է՞ էդ տարածքում: Եթե մենք գրավել ենք ինչու՞ առաջ չենք գնում, ինչու՞ նեյտրալ տարածքներ չենք հայտարարում, ինչու՞ զինվորական բանաձևերով չենք առաջնորդվում, ինչուները շատ են: Մենք էսօր սիրողական, մատերի արանքով նայելով պետություն ենք կառուցում, բայց էդպես չենք կարող գավառական պետությունից ավելի մեծ բան կառուցել, մի պետություն, որը մյուսների խոսքով է շարժվում:

Դուք խաղաղության, թե՞ պատերազմի կողմնակից եք: Երկու դեպքում էլ, խնդրում եմ պարզաբանել` խաղաղություն ինչի՞ դիմաց և պատերազմի արդյունքում ի՞նչ կունենանք

-Մենք չունենք խաղաղություն, ու ինչքան էլ ասենք, որ պատերազմի մեջ չենք, հակառակորդը երբ ունենա բավարար ուժեր, կանի սեփական գործը: Պետք է կատարել ուղեղի հեղափոխություն ու հասկանալ, որ մենք պատերազմի մեջ են:

Ենթադրենք,  մարդու ոտքը ճղվում է, ապա այդ  վերքը պետք է բուժվի, բուժողը պետք է բժիշկ լինի, եթե անասու՞ն է`անասնաբույժ պիտի լինի: Եթե վերքը չբուժվի գանգրենա կլինի, եթե գանգրենա լինի` ոտքը պետք էամպուտացվի: Մենք պատերազմի մեջ ենք ու էդ վերքը չենք բուժում, որովհետև բժիշկ չունենք, մենք սիրողական ենք ու հասարակ «պարաշոկներ» ենք ցանում էդ վերքի վրա:

Իմ խորին համոզմամբ` Ադրբեջանը պետք է որպես պետություն գոյություն չունենա, Կուր գետով պետք է էդ սահմանը կիսենք ռուսների հետ, ու դա պետք է մտնի ՌԴ կազմի մեջ, որպես Դաղստանի ու բոլոր առկա ազգերին պետք է տալ տարածք` Կուր գետի այն կողմը:

-Կանխատեսումները կարդարացվեն արդյո՞ք…

-Ես նմանատիպ գրառումներ դեռ կատարել եմ տարիներ առաջ, ես բազում անգամ դիմել եմ ՌԴ-ին, բայց իրենք ինձ չեն լսում ու չեն ուզում գնացքից առաջ ընկնեն: Կանգնում են փաստի առաջ` պատերազմի մեջ ենք, բայց արդյո՞ք մենք պատերազմական ձևաչափով ենք շարվում, թե՞ սիրողական: Յուրաքանչյուր պետություն գոյատևելու համար իրավունք ունի նույնիսկ պատերազմ հայտարարի, այստեղ  խնդիրը նրանում է, որ հայտարարելուց հետո մենք կարո՞ղ ենք պայքարել: Պետքէ  հասկականանք, թե  ի՞նչն է հնարավոր ու ի՞նչը` ոչ: Մենք իրավունք ունենք քննադատել ղեկավարությանը, դա մերն է, բայց այլոց դա թույլ տալու իրավունք չունենք:

Լուսին Ղազարյան

Поделиться ссылкой:

Facebook Comments
(Visited 1 543 times, 1 visits today)

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *